หลังจากที่ตัดสินใจไม่ได้ซักทีว่าจะอยู่เฟรชชี่เกมส์หรือไปเจเทรนดี
สรุปกลายเป็นว่าเราได้ไปมันทั้งสองงานเลยเห๊อะ เหอๆๆ

วันนี้เริ่มต้นที่เราไปเรียนปกติ
แต่บอกทิชาไว้ว่าจะเอาสร้อยไปให้นะ ตอนเที่ยงๆ
พอเลิกเรียนก็โทรไปหาทิชา ปรากฎ ปิดเครื่อง!!!
จ๊อดดดดดด!!!! แล้วเราจะหาน้องเจอมั้ยเนี่ย
แต่ยังไงก็ตั้งใจว่าจะต้องเอาสร้อยไปให้ทิชาให้ได้
ก็เลยตัดสินใจเสี่ยงดู

เราปั่นจักรยานไปที่สปอร์ตคอมเพล็กซ์ (หมายเหตุ เราใส่กระโปรงยีนสั้น-*-)
แล้วก็มองหาน้องๆเฟรชชี่
ลายตามาก สีแดง สีครีม สีน้ำตาล สีน้ำเงิน สีชมพู(แต่เจือกมองไม่เห็นอู๋-*-)
...แล้วสตรอเบอร์รี่กรูอยู่ไหนวะ - -"...
(หมายเหตุ สีประจำคณะของทิชาคือสีแดงสตรอเบอร์รี่)
ไปชะเง้อคอมองที่ลานสปอร์ตใหญ่ก็ไม่เห็นสตรอเบอร์ร่ - -"
วันนี้เราจะได้ให้สร้อยน้องมั้ยยยยยย??
แต่ไปๆมาๆนึกไงไม่รู้ หันไปที่สปอร์ตอีกที เจอแล้ว!!!!!! สตรอเบอร์รี่
สายตาเรด้าร์เราส่องหาทิชาทันที
เอ่อ...O_O เด็กห้าจุก เสื้อเขียว เลกกิ้งแดงคนนั้น... ทิชานี่หว่า
(หมดกัน จุนโนะแห่งเอสโอเอส)
เราก็เลยเรียก ทิชา แล้วยื่นสร้อยให้ทันที เพราะน้องต้องรีบเดินตามแถว
ทิชาก็ ขอบคุณค่ะๆ ยังไม่ทันได้คุยอะไรกัน เราก็บ๊ายบาย ไปแระๆ
แล้วเราก็ไปหาเพื่อน เพื่อที่จะไปสยามต่อ

ตอนอยู่บนรถทัวร์ก็มีโทรศัพท์เข้ามา เราก็รับ
"ฮาโหล นี่อู๋นะ พี่พลอยอยู่ไหนเนี่ย"
"อยู่บนรถ เพิ่งออกจากมอกะลังจะไปสยามเนี่ย"
"เนี่ยเราอยู่ที่มอ มาเฟรชชี่เกมส์เนี่ย เค้าจะให้เราแสดง"
"เอ๊า จิงดิ พี่จะกลับกรุงเทพเนี่ย - -""
"ไม่เป็นไรๆพี่พลอย มีเพื่อนที่ยังอยู่หอมั้ย คือที่ที่เค้าให้นอนไม่มีหมอนเลย"
"เออๆเด๋วพี่บอกเพื่อนให้ งั้นเด๋วพี่กลับมาดูดีกว่าว่ะ เผื่ออู๋มานอนหอพี่ได้"

แล้วก็วางสายแล้วก็โทรบอกพ่อกับแม่ว่าจะนอนหอ ไม่กลับบ้าน
(เป็นการตัดสินใจแบบฉับพลันทันด่วนอีกแล้ว - -")
แล้วก็ไปสยาม ไปเจเทรน

ช่วงเจเทรนจะข้ามๆไปนะ เพราะไม่ได้ทำอะไรเลย วิ่งตามยุ้ย - -"
ตามยุ้ยไปนั่นนี่ เจอกิ่ม ทักๆกิ่มนิสนึง
เป็นกะเทยที่น่ารักชะมัดเลยอ่ะกิ่ม >.<
แล้วประมาณสี่โมงครึ่งฝนก็ตก(หนักมากกกก)
เราก็เลยลากน้องที่รู้จักกันไปกินข้าว (เราไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เช้า)
แล้วก็เห็นกิ่ม ด้วยความที่เราไม่ค่อยชอบกินเฟรนช์ฟราย
แต่ชุดข้าวที่เราสั่งมันมีเฟรนช์ฟราย เราก็เลยเดินเอาเฟรนช์ฟรายไปให้กิ่ม
กิ่มยิ้มร่าเลย ชอบล่ะซี่

หลังจากกินข้าวเสร็จเราก็เลยตัดสินใจกลับ เพราะกลัวว่ารถตู้กลับมอจะหมด
แต่ฝนก็ยังตกหนักอยู่ แต่ไม่ได้แระ เด๋วจะกลับมอไม่ทัน
เลยตัดสินใจลุยฝนไปนั่นแหละ

ได้ขึ้นรถตู้ตอนประมาณเกือบทุ่ม (ออกจากสยามห้าโมงครึ่ง)
ตอนทุ่มครึ่งกว่า เพื่อนโทรมา
"แกอยู่ไหนแล้ว"
"ออนเดอะเวย์ กะลังเดินทางอยู่"
"แกๆ ชั้นเห็นทิชาแล้วเว้ย ออร่ากระจาย ใส่สร้อยที่แกให้แล้วด้วย"
"อ๊ะ จิงดิ่ (เสียงสูงมาก) ดีใจๆ"
"อือๆ แกรีบมานะ"
"อือ เด๋วชั้นถึงแล้ว โทรหาแกนะ"
แล้วก็นั่งรถต่อไปด้วยอาการยิ้มไม่หุบ เพราะดีใจที่น้องใส่สร้อยแล้ว
(ดีใจๆ ใส่เลยเหมือนอู๋เลย)

ถึงหน้ามอปุ๊บก็กระโดดขึ้นมอ'ไซค์รับจ้างบึ่งไปสปอร์ตทันที
โทรหาเพื่อน แล้วก็เข้าไปหา เราไปทันดูโชว์ของจิตรกรรมคณะแรกพอดี
แล้วก็ไปแง๊วๆ คุยเรื่องทิชา เรื่องอู๋ แล้วพยายามมองหาสีชมพูกะสตรอเบอร์รี่

คณะอื่นโชว์เราไม่ค่อยได้สนใจ คือเรารอสีชมพูกะสตรอเบอร์รี่ลูกเดียวเลยอ่ะ
แล้วแบบว่าอยากจะไปฝั่งนั้นใจจะขาด แต่มันโดนคณะอื่นบังทางไว้
แล้วเราก็เลยไม่กล้าไป
ก็เลยรอๆ จนถึงเวลาที่เรารอคอย เด็กดุแสดงแล้ววววว
แล้วก็เห็นไอ้เด็กเสื้อขาวสี่คนเด็กเป็นเพนกวิน(แต่เรามองเป็นเป็ดว่ะ)
อู๋เต้นแรงมาก ผีเข้ารึไงวะ ได้ข่าวว่าป่วย
แบบว่า ดูไปขำไป หมดกันคาเมะเอสโอเอส - -"

แล้วก็รอคณะอื่นแสดงไป
แล้วก็ถึงคิวของสตรอเบอร์รี่แล้ววววว
เรากะเพื่อนนี่ถึงกับวิ่งเข้าไปนั่งในที่ที่สามารถมองได้ใกล้ๆ
ตอนแรกเราหาทิชาไม่เจอ นึกว่าเป็นเด็กที่เต้นเพลงโฟร์มด
แต่มันไม่มีห้าจุกนี่หว่า
ก็มองหาๆ อ๊ะ เด็กตีฉาบคนนั้น
แล้วก็กรี๊ดๆกะเพื่อน(เพราะเพื่อนแอบหลงทิชา)

แล้วพอคณะเทคโนฯ คณะสุดท้ายแสดงเสร็จ มันก็พอมีที่ว่างให้เราวิ่งไปหาทิกะอู๋
พอเดินเข้าไปทักทิชา ทิชาก็ยื่นสร้อยที่คอให้ดู บอกนี่ ใส่แล้วๆ
เรานี่ยิ้มเลย ดีใจที่น้องชอบ
แล้วก็คุยๆกับทิชาแป๊บนึง แล้วก็มองหาอู๋
อู๋นั่งบนเก้าอี้อ่ะ ท่าทางจะป่วยมาก

เราก็ไปทางข้างหลังอู๋แล้วโอบไหล่ อู๋ก็หันมามองแล้วก็ยิ้มให้
ยิ้มแบบเหนื่อยๆ หน้าน้องป่วยมาก แบบเห็นแล้วสงสาร
แล้วอู๋ก็เล่าๆคุยๆ แล้วเอามือเราไปจับหัว ให้ดูว่ามันโน
(อู๋หัวกระแทกกับรถสองแถวตอนมันเบรก เค้าพาอู๋ไปหาหมอแล้ว กินยาแล้ว)
แต่อู๋เต้นแรงมาก แล้วคงเมาๆเพราะฤทธิ์ยา คือตอนที่คุยกันอู๋ปวดหัว
แล้วก็อยากนอนมาก แสบตา
เราสงสารอู๋มาก อยากเอาไปนอนที่หอ จะได้สบายๆ แต่มันก็ต้องไปขอพี่ก่อน

ที่เราไม่พอใจมากๆคือ
ตอนที่อู๋นั่งอยู่ มีรุ่นพี่อยู่ข้างหลัง ผู้ชาย คณะอะไรไม่รู้
(เราเดาว่าเป็นเด็กดุเหมือนกัน)
มันสูบบุหรี่!!
เข้าใจมั่งมั้ยว่ามีน้องนั่งป่วยอยู่ น้องมันจะหลับ จะเป็นลมอยู่แล้ว
แล้วมึงสูบบุหรี่รมควันน้องเนี่ยนะ!
จะแกล้งหรือจะฆ่าวะไอ้บ้า (กรูโกรธ!!!!!)

กะจะขอเอาอู๋ไปนอนที่หอแล้ว
แต่พอบอกรุ่นพี่มัน รุ่นพี่เอารถมารับแล้วก็พาน้องไปโรงบาลอีกรอบ
เราก็โอเค พอจะวางใจ แต่ก็ยังอยากเอาน้องไปนอนหออยู่ดี

แล้วเพื่อนเราก็เลยฝากเพื่อนฝากน้องที่เป็นเด็กดุให้ดูแลอู๋

แต่มารู้จากเพื่อนอีกทีว่าตอนตีสามมันยังไปผูกข้อมืออยู่ที่ยูเนียนอยู่เลย
คือแบบ ยังไม่ได้นอน - -"
คืออู๋ ป่วยอยู่แล้วยังอยากอีกนะ - -"
ก็แบบรู้ว่ามันไปฉีดยาอีกรอบแล้ว ก็โอเคแระ

พอวันนี้จะโทรไปหามัน มันไม่รับ - -"
โทรไปเป็นสิบมิสคอลแล้วมั้ง เอาไว้เด๋วค่อยโทรอีก
เป็นห่วงน้องมาก หายไวๆนะ
วันนี้คงนอนสลบอยู่ล่ะมั้ง
โทรไปหาทิชา ทิชาก็ไม่มีเสียงเลย น่าสงสารมากๆ
สรุปว่าเราเลยไม่รบกวนทิชา เพราะคุยไปก็ไม่รู้เรื่อง มันไม่มีเสียง - -"
แต่ทิแมสเสจมาบอกขอบคุณเรื่องสร้อย แล้วก็ไว้ค่อยคุยกันตอนเสียงหายแล้ว

สรุปคือ งานนี้สนุกและคุ้มที่ได้มา
ได้เห็นอู๋กะทิชาในเวอร์ชั่นไม่มีอะไรจะเสียแล้ว - -"
แล้วก็พ่วงความเป็นห่วงกลับหอกลับบ้านด้วย
หายไวๆนะน้องๆ

ปล1. ตอนขึ้นรถเมล์กลับบ้าน เล็บก้อยมือซ้ายกระแทกประตูรถหักเลย เลือดออกเพราะมันหักแบบกินเนื้อ เจ็บโคดดดดดดดดT^T โดนน้ำถึงขั้นมือสั่น
ปล2. ฟิกตอนจบ...จะพยายามนะ เหอๆๆ
ปล3. ทำไมไม่รับ สักที ทำไมไม่รับสักที~
ปล4. อู๋เสียงดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆ
ปล5. เจ็บโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยT0T